ismim ayse halleri

2012-02-13T16:28:00.000+02:00

önce biraz düşün ama onun gibi kolay karar verme
sonra git bi yüzünü yıka, saçını tara, müzik dinle ama o listeden olmasın seçtiğin şarkı
oysaki en güzel şarkılar ordaydı
şimdi biraz zaman alıcak şarkı bulmak... tamam kapat bilgisayarını
hadi cekmeceni aç
açtın mı? niye açtırdım ki sana orayı? zaten ilacın da bitmiş.

2012-01-27T23:35:00.000+02:00

Kavgayı, bir yaprağın üzerine yazmak isterdim sonbahar gelsin yaprak dökülsün diye

Öfkeyi, bir bulutun üzerine yazmak isterdim yağmur yağsın bulut yok olsun diye

Nefreti, karların üzerine yazmak isterdim güneş açsın karlar erisin diye

...Ve dostluğu ve sevgiyi,

yeni doğmuş tüm bebeklerin yüreğine yazmak isterdim onlarla birlikte büyüsün bütün dünyayı sarsın diye.. Yılmaz GÜNEY

dipnot: şiir okumak beni yorar belki de çok kıskanırım ondandır.

2012-01-16T02:40:00.001+02:00

Uçurum kenarlarında yürümeyi severim.Düşmeyi bir tehlike olarak değil olması gereken bir olguymuş gibi kabul ederim.Bundadır ki; sık sık düşerim ve hiç üzülmem ancak yaralandığım da şüphe götürmez bir gerçektir.
o sırada bunu dinliyordum

2012-01-09T23:35:00.000+02:00

Hayatım boyunca, karşıma çıkan hiç bir palyaçoyu samimi bulmadım.Sadece onlar işini iyi yaptıklarını sansınlar diye güldüm.

Hayatım boyunca, hiç kimse beni çok güzel ev yemekleri yapan bir yere götürmedi.Ben de bütün güzel yemekleri kendi evimde yapmak zorunda kaldım.

Hayatım boyunca, hep birileri benim için yurdu düşmandan kovdu. Oysa ki; devamlı meşgul izlenimi vermeye çalışan insanlardan nefret ederim.

Her neyse
Bakiyem yetersiz! Sanırım derdimi karakolda anlatıcam.

2011-12-30T02:03:00.001+02:00

2011-12-20T02:44:00.000+02:00

...

"Hemen üzerimdekilerden kurtulup uyumaya hazırlandım.Uyumak insanlar için bir terkediştir.Uyurken ciğerlerimiz nefes alıp verir,kanımız damarlarımızda dolaşır,midemiz sindirimine devam eder ancak ruhlarımız bizimle olmaz.Terk ederiz bu dünyayı. Ben ise,yastığıma başımı koyduğumda terk etmekten daha çok kaçmaya yakındım."
...

"fasulyeden manifesto" :) bir 'bukle' paylaşmak istedim.

2011-12-08T17:24:00.000+02:00

Bir anda aklıma geliverdi biz Safiye Soyman-Faik Öztürk çifti gibiyiz. Benim giydiğim abiyenin rengiyle senin mizah anlayışın, senin giydiğin ceketin rengiyle benim gözlemlerim birbirini mükemmel tamamlıyor. Cam kapaklı- teflon tencere ilişkisi gibi; bambaşka moleküller,elinden tutup götürsen bambaşka kullanım alanları ama pilav pişirileceği zaman sadece o eylem için köle olmuşlar gibi.

Bizim kumaş uyumumuşdan bahsediyordum ya; şöyle bir sorun varki, sadece bir araya geldiğimiz de bir şey ifade edebiliyoruz.Ayrı mekanlarda ben çok rüküşüm sen ise abaza! Bizi dışlayanlara hak vermek gerekir bu bizi itici yapıyor.

Yan yana gelmeliyiz ama insanlar bizi dışladığı için zorunluluktan değil, tercih ettiğimiz için bir çift olduğumuza inanabilsinler. İhtiyacımız olan şeyler; İyi kumaş, janjanlı bir renk, hiç beklenmedik yerlerde seyirciye sunulan uyumlu aksesuarlar...

Bir anda aklıma geliverdi biz bunların hesabını yapıyoruz da; şu 7 tepesini hiç sayamadığım İstanbul'da bu lanet trafik de birleşmemiz hiç kolay olmazdı. Düşünüyorumda bütün sabah programlarına birlikte çıkmamız gerekirdi.Bir de farkettim de ben seni sevmediğim gibi süslü erkekleri de sevmiyorum.

biz de kuş kanadı yoktur

2011-11-01T21:51:00.000+02:00

Her yılbaşı gecesi,her yılbaşımı aynılaştıran unsur; bir hafta öncesinden kayda alınmış yeni yıl özel eğlence programlarını izlemektir.Ne var ki; her yıl ailecek kaybettiğimiz milli piyango çekilişi de sıradan yılbaşı eylemlerimizden biridir. Her yıl tekrar görürüz; biz de şans olmadığını.

Geçen ay 5.Beyoğlu Sahaf Festivali alanına gezmeye gittim.Deliler gibi okuyan bir kitap kurduymuşum gibi numara yapıp, sayfaları sararmış,kokusu eskileşmiş,kapakları renksiz bir çok kitabı önce yüzüme ‘ilgileniyorum’ ifadesi yerleştirerek elime aldım.Biraz karıştırıp, fiyatının ederini düşünüp her seferinde hak etmediğine karar verdim ve onların sahibi olmamayı seçtim.Festival kapsamında Senan Sahaf birkaç yıldır hayranlıkla takip ettiğim üç yazar için,peş peşe üç imza günü düzenledi.O gün Murat Menteş ’in imza günü için oradaydım.İçimde inanılmaz bir heyecan, bir yandan yazarla göz teması kurmaya çalışıyor,bir yandan da kendimle koyu bir sohbete dalmış “Ne kadar da zayıf bir adammış ya, aaa fotograftakilerin aynısı” gibilerinden bilindik yorumlar yapıyordum.Bir ara bakıştık ancak sonradan anladım ki; ben sadece ona bakarken o karşısındaki kalabalığa bakıyordu. Haliyle gizli güçlerim yoktu,bakışlarını kendime çeviremedim.Çevirmiş olsam da sonrası için aramızda iyi bir arkadaşlık kuramayacağımdan,kendimi kıymetli hissetmeyi bırakmaya ve 17lik ergen triplerinden vazgeçerek orada olma amacıma yönelmeye karar verdim.

Sonunda sıra bana geldi.Heyecanla önce en çok sevdiğim kitabını uzattım. Üzerine “Ayşe’ye sevgilerimle” yazmış olması zaten beni yeterince hayal kırıklığına uğratmışken bir de tam sohbet sırasında cep telefonunun çalması beni “şansıma küfürler etmeye” yöneltmedi değil.

Şansım kötü ya; anladığım kadarıyla arayanın başına talihsiz bir olay gelmiş,sakinleşmek için Murat Menteş’i aramaya karar vermiş ve o kişiyi tebrik etmeliyim ki; bunu tam da benim imza sıram gelince yapmayı başarmıştı. Murat Menteş de üzerine düşen iki görevi aynı anda yerine getirmiş ve hem telefondaki kadını sakinleştirmiş hem de bir yandan kitaplarıma el alışkanlığıyla “Ayşe’ye sevgilerimle” yazıp büyükçe imzalar atmıştı.

Tahmin edersiniz ki; kitaplarımı masadan alıp tam teşekkür ettiğim esnada telefonunu kapattı ve sıradaki hayranıyla neşeli bir sohbete başladı.Kısa bir süre yerimde dondum kaldım belkide bu hareketsiz bekleyiş kötü şansıma sunulmuş bir saygı duruşuydu.

Biraz düşünmek ve talihimle barışmak için festival alanında bulunan çay bahçesine gidip, masama ince belli çay bardağı ve camel white sigaramı davet edersem bu sorunu kolaylıkla çözebilirmişim gibi hissettim, binlerce insanın bir bildiği varmış. Benim için bir hayli yıkıcı olduğunu sandığım bu olayı masama davet ettiğim dostlarımla kolayca atlattım. Ancak gerginliğim hala sürüyor olacak ki gölgesinde sigaramı tükettiğim çınar ağacında bir hareketlenme oldu.Ağaca tünemiş güvercinler bir alçalıp bir yükseldi,bir tanesi rüzgar gibi yanımdan geçti.Ani bir heyecan yaşadılar belli ki. “Güvercindir” dedim.Hiç üzerime alınmadım bu hareketliliği.

Hesabı ödeyip bir an önce eve gitmeye,bir film açıp kafa dağıtmaya karar verdim.Neticede 1 saat önceki Ayşe’ye geri dönmem gerekiyordu.Adisyonu kasadaki kumral çocuğa uzattım:biraz üzülerek yüzüme baktı “Sana kötü bir haberim var”dedi. Az önce yaşadığım yıkımı anımsadım ve daha kötü ne olabileceğini kısaca düşünerek sordum: “Nasıl kötü haber? Ne oldu,yoksa çay 5lira mıydı?”

Güldük beraberce ve bana o, bilindik kokulu, üzerinde ‘afiyet olsun’ yazan ıslak mendillerden uzattı. “Sol omzuna kuş pislemiş,yardım ister misin?” Cümlenin ne anlama geldiğini idrak edebilmiş ancak bir türlü başımı çevirip sol omzuma bakamamıştım.O gün giydiğim bembeyaz keten gömleğimi ve üzerindeki kuş pisliğinin nasıl kötü bir birliktelik oluşturduğunu hayal ettim bir süre. Korkarak başımı çevirdim neyse ki; tek hamleyle gömleğime dağıtmadan bu pislikten kurtuldum.

Bundan sonrası için maceraya gerek yok iken yinede gönlüm heyecan peşinde koşuyordu.Nedendir bilinmez: kasadaki elemana aslında bu duruma bozulmadığımı ve kendimi hiç kötü hissetmediğimi ispatlamak istedim. “Şimdi milli piyango bileti mi almalıyım?” diye sordum. “O genellikle kuşlar kafaya pisleyince oluyor ama sen yinede bir kazı kazan falan al,içinde kalamasın.”

Bu tavsiyeyi değerlendirmeliydim. Ayrıca sohbetimizdeki incelik ve kasa elemanının beyefendi tavırlarını çok beğenmiştim. Sanki hayatımızda hiç “sıçma” kelimesini kullanmıyormuşuz gibi kuşlar için “pislemek” eylemini yakıştırmış olması yavan kaldığı kadar da nezaket doluydu.

Kendimi istiklalin sürüsel yalnızlığına bıraktığım sırada “bu akşam çekiliyor” diye bağıran o kadının yanında aldım soluğu.1 tane bu akşam çekilen biletlerden, 1 tanede kazı kazan kuponlarından seçtim. Hemen kazıdım ama kazanmadım. Bu akşam çekilen bilete gelmişti sıra.Artık sinema filmi olamamış tüm senaryolar film olacak, gülünmemiş fıkralara gülünecek, dünyada ihlal edilmemiş kırmızı ışık kalmayacaktı.

Unuttuğum bir şeyi çekilişten sonra hatırladım. Bizim şansımız; kötügillerdendi.Varsın gülünmemiş fıkralar,gülünmemiş olarak kalsın.Varsın kırmızı ışıklar ihlal edilmeye devam etsin,ben de şans yok ki!

bizim İlhami

2011-09-16T15:19:00.002+03:00

Otobüste yan yolculuk yapmayı o da sevmezdi.Çünkü Şoför her gaza basışında sağ tarafındakine omuz atar,her frene basışında da solundakini rahatsız ederdi aslında rahatsız ettiğini sanırdı.İlhami böyleydi işte; başkalarının konforunu kendinden önce tutup,bu durumdan sadece tek kişilik yatağından anlamsızca tavanı incelediği geceler dışında rahatsız olmayanlardandı.

Yolculuk boyunca sadece etrafındaki bir kerelik yüzleri inceledi belki de bu nedenle tadını çıkara çıkara inceleyebiliyordu o yüzleri,bir daha kim bilir nerde görecek,görse bile görmüş olduğunu hatırlamayacaktı.Bize bu cesaret verirdi işte;dünyadan sonra bir dünyanın daha olmayışı ve dünyanın yeterince büyük,nüfusunun bilindiğinden fazla olması ve tabi ki tesadüfi olayların trajikomik gücüne inanmak istemeyişimiz.

film "ekim"inde yetiştirmek istediğim bitkiler

2011-09-09T15:44:00.001+03:00

Biz içi dışı sanat olmuş insanlar bir festival başlamaya görsün,hemen facebook'da durumumuzu "katılacak" yaparız.Biz Türkler ımm şey nasıl diyorlar. Her neyse Film ekimin de elbetde ki özenle seçilmiş bir çok film var ancak ben şimdilik 4 tanesini seçtim,şeytanın bacağını kırmak istiyorum.Yetmesin o bacağı eline tutuşturup "nihahhhhhahah" kahkahamla 5,6,7..izleyebilirsem benden iyisi olmaz.

başlayalım....... Melancholia Zamanla seviyesine erişebildiğim :) Danimarkalı yönetmen Lars Von Trier'in yeni filmi.Drama-bilimkurgu-gerilim türünde bir yapım. Filmde dünyaya çarpmak üzere olan bir gezegen ve tabiki bu gerilim altında iki kız kardeşin birbirleri ve kendi hayatları arasında yaptıkları sorgulamalar anlatılıyor. Trier bu film için "dünyanın sonu hakkında güzel bir film" demiş. Başrol oyuncusu Kristen Dunst, filmdeki rolüyle Cannes film festivali en iyi kadın oyuncu ödülünü almıştı.

Restless Good Will Hunting ve Milk den tanıdığım yönetmen Gus Vant Sant, ölümcül hastalığa yakalanan genç bir kız ve cenazelere gitmeyi hobi haline getirmiş bir adamın aşk öyküsünü konu ediyor. =)

Le Gamin Au Velo, The kid with a Bike Yönetmen Dardenne kardeşler olduğuna göre bu filmin de kesin Cannes'da bir payı vardır.Şöyleki; Nuri Bilge Ceylan'ın Bir Zamanlar Anadoluda filmiyle Büyük juri ödülünü paylaşmıştı. Film de babası tarafından terk edilen bir çocuğun yaşamından kesitler anlatılıyor.

son olarak... This must be the place de canımız ciğerimiz Sean Penn, emekli olmaya karar vermiş 50 yaşında bir rock yıldızınını canlandırıyor.Otuz yıldır görmediği babasının ölüm haberi üzerine 2.dünya savaşı sırasında Auswitz kampında babasına işkence eden Nazi subayını arayış öyküsü anlatılıyor. Paolo Sorrentino, bu filmiyle Cannes Kliseler Birliği Ödülünü almış.Dedikoduları okuyunca gördüm ki; Sean Penn'in filmdeki performansı daha şimdiden Oscar için layık görülüyor.

geceye palyatif çözüm

2011-08-15T02:48:00.002+03:00

Dalga sesleri şairin duyduğu notaları çalıyorken,kumlar Rusya'nın Slydzi köyünde yaşayan kadınlarıın hiç ak düşmemiş saçları kadar sarışın olmaya devam ediyorken, biz onları -güneşin bizi terk edişinden beri siyahlaştırmıştık.Neyse ki biliyorduk; gün ışığındaki hallerini- en azından ateşimiz güneş taklidi yapan kollarıyla bunu bize hatırlatıyordu,unuttuğumuzu farkettikçe.

Hepimiz mutluyuz,sol ellerimiz başka birinin sağ eliyle buluşmuş birbirlerini okşuyorlar,ısıl denge sağlıyor belkide hiçbir zaman göremediğim gibi hissetmekden de yoksul kalacağım o enerjiyi kanımızın yıllarca aşındırdığı yollardan geçirip kalplerimize ulaştırıyordu.

Ben o sırada belki Afrika'daydım belki uykumda belki sadece uzakta.Gözlerim yaşadıklarımdan bir gün ders çıkarayım diye etrafı dolaşıyor bu esnada diğerleri ruhumunda ona eşlik ettğini sanıyorken ne çok yanılıyorlardı.

Birden notalar bozulur gibi oldu,kumlar deniz suyunu yutamamaya başladı,su yükseldi beni içine aldı.Kendimi tropik renkleri olan balıkların,geometrisizce sağa sola sallanan deniz yosunlarının,turuncu deniz yıldızlarının üzerinde hiç acıkmayacakmış gibi yüzen köpek balıklarının arasında bulacağımı sandım.Ancak unutmuşum,geceleri karanlık çökerdi.

Şu lanek olasıca koca pislik karanlık.OHHH fuck karanlık dostum.Tek sorunu; lanet olasıca varlığının yokluğundan büyük olması olan karanlık!

Bu arada notalar ne alemde? Sanki daha çok tanıdıklaşmaya başladı,anlaşılan bir ara dalgalar da kendini salıverdi.Kıyıda oturan insanlar mutlu olsun diye kuralı oynamaktan vazgeçti,kafasına göre köpük oluşturmaya koyuldu,eleştiri aldı benden ama hiç umursamadı benim memnuniyetsizliğimi.Şimdi düzeldi,vicdan yaptı belliki.

Dalgaların vicdanı beni etkilememeliydi oysaki; şu suçunu karanlığa atan düzen varya o nasiplensin isterdim ama dalganın kızı olsamda-onca uyarıya ragmen-gelinimiz düzen bunu anlayamadı.

Birden omuzumda o anda benimkinden çok farklı şeyler düşündüğü şüphe götürmez gerçek olan, bir beynin ve hislerle dolu olan bir kalbin sahip olduğu bir bedenin elini hissettim ve o bedenin sesi sordu:
-Ne oldu aşkım iyi misin?
-Bişey yok aşkım sadece özgürlüğümü aldın.

Dipnot: Rusyanın erkek nufüsunun en az olduğu köyün Slydzi olduğu söyleniyor.
Biz kadınların ilişkilerini kontrol edemediklerinde, aşk olarak kabullendikleri şeyin aslında eldekiyle yetinmek olduğunu ve onu bırakma cesaretini gösteremeyişimizin çaresiz halini anlatmak istemiştim.

mutluluğumuza kapak açtım

2011-07-05T15:57:00.000+03:00

Hepimiz çok mutluyuz,belki de herkes öyle hayatından memnun görünüyor ki biz de öyle göstermek zorunda kalıyoruz.Memnuniyetsizler köyünde,hiç memnun insan yoktur pardoksu.
Hepimizin enfes tatilleri var,şirketlerde müdür yardımcısıyız,starbucks da kahve içmeden güne başlamıyoruz,haftada en az bir kitap bitirip, güzel resitallere gidiyoruz, herkes sanatçı,olamadıysa bile ruhunda sanat var...e biz ruhlar aleminde yaşamadığımıza göre,neyse espriler karışmasın biraz toparlayalım.

Msn de ne dinliyorum özelliğini açıp media playerın sesini kısıp,youtupe dan "kader sen bize nazik davranmadın" dinlediğimizi neden saklıyoruz ki ya da böyle showlara ne gerek var?Bedenimizin arkasına gizlenen ya da aslında apaçık ortadayken en çok da kendimizin göremediği o entellektüel ruhun ispatı mı?ya da filozofa bağlamaya gerek yok çünkü sorularımı türettikçe cevaptan giderek uzaklaşıcam oysaki ben cevabın peşindeyim

Mastershow programı benimkiler,biz böyle takılırken iyiyiz,fayda sağlamıyoruz ama zararınıda görmedik hamd olsun.

Not: Çok acayip bir yoğunluğun içinde olmama ragmen aylardan sonra ilk kez bir şeyler yazmak isteyişim de oldukça garip geldi bana,yine de bu anı kaçırmak istemedim.
Sonuçta İsmim ayşe hallerinin toparakları burası ve her ne haldeysem; o cümleyim.

mavi kuş

2011-05-11T17:21:00.000+03:00

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama ben ondan güçlüyüm, kal,
diyorum ona, kimsenin
seni görmesine izin veremem.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama viski döküyorum üstüne
sigara dumanına
boğuyorum,
fahişeler, barmenler ve
bakkal çırakları hiçbir zaman
bilmiyorlar onun orada
olduğunu.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama ben ondan güçlüyüm,
yat lan aşağı, diyorum ona,
ocağıma incir dikmek mi
niyetin? Avrupa'daki kitap
satışlarını sabote etmek mi?

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama zekiyim, sadece
geceleri izin veriyorum çıkmasına,
herkes yattıktan sonra.
orada olduğunu biliyorum, derim
ona, kederlenme
artık.

sonra yerine koyarım yine
ama hafifçe öter
tamamen ölmesine de izin
vermiyorum
ve birlikte uyuyoruz
gizli antlaşmamızla
ve insanı ağlatacak kadar
güzel, ama ben
ağlamam, ya
siz?
charles bukowski

imanın şartlarını sayar mısın?

2011-04-02T04:24:00.001+03:00

iman:
1-kameraya iman
2-merceklere iman
3-flitrelere iman
4-tripoda iman
5-ve bütün ışık metrelere iman
6-saniyede 24 kareye,zamanın atom kadar tek ve bir kareden geldiğine ve görüntünün olabilecek bütün metrik suretlerine iman ederim.

tesadüfler bilinçaltımızdır

2011-03-06T01:15:00.001+02:00

bütün blog camiası olarak bir kapatılma krizi yaşadık ve bunun bedeli hevesimizin fazlaca kırılması hatta benim blogger hevesimin yokolma derecesine gelmesine sebep oldu.

Blogger candır dedirttim kendi kendime ve devam ediyorum cananlarım.

"Aşk tesadüfleri sever"miş benim hayatımda ise "tesadüfler aşkları pek sevmiyor"

durum böyle olunca bu filmide beğenmeyen azınlık arasına giriveriyorum.Belkide hazetmememin sebebi filmin etrafımda çok fazla konuşulmuş olması ve sonunu biliyor olmamdı."Sonunu bilerek film izlenmezki" antipatim yok tabiki.Öyle olsaydı izlediğim filmleri tekrar tekrar izleme huyum olmaz o vaktimi yeni ufuklara açılarak harcardım.

Film için sahip olduğum en büyük antipati fazla magazinsel olması.Galerinin açılış töreninde Mehmet Turgut un kısa rolü,Foto Turgut olayı,46 dergisinin kapak fotografı vb. gözüme gözüme batırılınca,sevemedim dostlar. Bende eskiden beri popüler kültür gıcıklığı vardır bundandır ki reklamı çok dönmüş,oyuncularıyla konuşulmuş filmleri en az 2 ay sonra izleyebilirim,gündemden düşünce yani.

Dediğim gibi bu gıcıklıktır.Gıcık kızzzzzz cık cık cıkkk

Belirtmek isterim ki bir damla göz yaşı dökemedim zaten filmin ağlatması onu başarılı film yapar düşüncesinin kökü mankenler camiasına dayanıyor. Filmi beraber izlediğim arkadaşım erkek olmasına ragmen ağlamamak için zor anlar yaşadı.

Dediğine göre göz yaşını içine atmış atmış sonra ter olarak dışarı vermiş :)

Aşk Tesadüfleri sever,Ya sonra, Bir Avuç Deniz vb "ey aşk nerdesin" haykırışlarımızı 2 saatliğine sustursun diye çoğalıverdi.

Gözlemlediğim bir şey var ki; Aşk Tesadüfleri Sever filmini birinci sıraya koyan erkek arkadaşlarım kendilerini Mehmet Günsür'e benzetiyor olmalılarki "kadınlar böyle işte,adam ne kadar ince laflar söylüyor ne süprizler yapıyor vay amk" demekten kendilerini alamıyorlar. Hiçbiri Özgür karakterinin yarısı kadar bile hayatı boyunca düşünceli davranışlar sergileyememiş ve romantizim erkek adamı bozar felsefesiyle yaşamış ve yaşayacak insanlar olmalarıda oldukça ironik , aslında sebepte sonuçta basit.

Kaderi yönlendirmek değil kaderin bize sunduklarıyla yetinmeyi bekliyoruz.Tesadüfler pişsin kalbimize düşsün.Bu bencilliktir ve benciller yalnızlığa mahkumdur.

2011-02-15T03:29:00.001+02:00

"Hayat belki de filmlerin, şarkıların, resimlerin ve yazıların güzel olabilmesi için çirkin kaldı."

acıtasyon değil ki hayatın ta kendisi ve daha neler görücez bakalım...başkaları için basit kendimiz için yıkıcı
haketmişim ben bunu,düşününce bulamıyorum sebebini
bana katılırsınız ki garip!
bitkisel hayatım bitti,kurtulmaz dediler ama çıktım.

LOGORAMA

2011-02-09T09:33:00.003+02:00

İstanbul Animasyon film festivalinde Hasan ve Faruk'la izlediğimiz ve daha ilk dakikasından gönlümü çeliveren "logorama" yı bu sabah amaçsızca vimeo'da dolaşırken buldum.İzledikçe yeni şeyler keşfediyorsunuz..yerim seni yerim.

son zamanlardan küçük notlar

2011-01-28T00:36:00.001+02:00

*Geçmişi yazmak genel olarak kolaydır,gelecek insanı yorar.Gelecekten konuşmak biraz endişe vericidir ve cesaretden destek alır.Bir çok insanla paylaştığın geleceğin,eğer beklendiği gibi gerçekleşmemiş olur da şimdi ye dönüşürse “Kader utansın,boşver içelim ” durumuna gelinmiştir.Kendi dünyanda “bir sen bir Rabbin” bilirse planlarını ve onlar beklenmediği şeylikle geliştiyse çok daha kötüsü….hayal kırıklığıyla yüzleşmek zorunda kalırsın.

Şimdi yeni paragrafa geçtim diye hangisinin daha iyi olduğunu tartışcak değilim.Çünkü birini seçip o yönde istikrarlı davranma şansın yok,olaylar ve insanlar seçimlerimizi onaylattırır.

*İnsanlara derdini sıkıntını anlatabilme ihtimalin ne kadar yüksek olursa olsun onların bunu gerçekten anlayabilme ihtimali o kadar düşük.Çünkü sen aslında benim için sadece “yüksek-düşük” karmaşasından ibaret olmayan bu satırları okurken Metin Işık-Lay Lay Lom Galiba’yı dinlersen biz sadece 2kişilik tek paragraf empati oyunu oynarız.

* “Sorunsal” bir iltifattır.Kabul et hoşuna gidiyor.Ancak etrafındaki sorunsalları bir gece ansızın Dexter Morgan stiliyle öldürüp Şişli Belediyesi çöp poşetinde Haliçe gönderebilirsin.Bu tezatla yüzleş,normalleş. “Sıradan,temiz yüzlü bir kızcağız” bir iltifattır.

*Biraz kuantum oku. “35yaşını düşünen 21i kaçırırmış” sözünü hiç duymadın,yeni uydurdun.Bayma beni kuantum gözlü sevgilim!

*Dengesiz olduğunu biz de kabul ettik,sen de.Bunu düzeltemezsin çünkü denge dengesizlerin sahip olamadığı bir olgu.Bir şeyi farkettim de;En önemli meselelerde soğukkanlığını koruyarak insanları şaşırtan sen! iken en boktan olaylara her şeyi koyuveren sen! Olmaman gerekir, yani bence.

*Bazı şeyler seni üzdüyse onlar için blogunda bile vakit harcamaman gerek.Hadi şimdi defol!

*Yine tatil için bir sürü şey planladın ve şu an programın çok gerisindesin,sürpriz değil ki. Her sene olan şey bu. “Sana plan yapma” dedim amma dedim,dedim dinletemedim.

*Gaza gelmek için dinle,ders almak için izle.Sonra da akülü arabana bin ve uzaklaş.

2010-12-23T02:52:00.001+02:00

Saat 04.22 ve ben 7saat 18 dakikadır ödevime başlamaya çalışıyorum.Oysa eskiden buralar çok farklıydı.Gayrettpe baştan sona dutluk idi,beykentin kurnaz kurucusu Adem Çelik sıradan bir müteahhit idi,çayır idi, çimen idi ,geze geze idi falan.Bir de benim hedefim vardı.Tasarımcı olacaktım ama sonra mahalle baskıları beni mimar olmaya yöneltti ve hedefim vardı hatta bir fotografını mantar panoma yapıştıracak kadar istiyordum Taşkışlayı.(Klasik öss öğrencisi hareketleri)
Şimdiyse bir ödevi bile yapmaktan acizim aslında hayal kırıklığı içindeyim.

"Beni bu havalar bu hale getirdi" desem şairin yaptığı gibi havaya haksızlık etmiş olurum.Beni okulum bu hale koydu.Üretilen hiçbir şeyin değer görmemesi insanın canını fazlaca sıkar,doğal olarak.Eleştirinin en güçlüsünü kendine yapabilen birisiyim ve bu kez kendimi koruyacağım.
Tebrik ederim ki beni mesleğimden,hayatımdan,hedeflerimden soğuttun okulum.Binanın ne suçu var lan!Zaten dere yatağına kurmuşlar yıkılcak 2milyon? yıl sonra, haberin yok.

Aldanma sen o Beykent club'ın attığı mesajlara
Taşınmıyor okul ben söyleyivereyim sana
Hadi boşuna konuşma buralarda
Yarin mektup yazmış sana kışlada
Sende sulh,cihanda sulh
Nerden çıktı lan bu şairane ruh
Kızdırmış seni fazlaca bu güruh.

her neyse
Böyle heves kırıcı eğitmenler ilkokulda olur sanırdım,lisede alasını gördüm.Üniversitede beni dönülmez kararlara sevkediyorlar.Bu da eğitimin bir parçasıysa bana eğitim şart değil.

Ben diyim Not sen de unutmuş; Bugün atölyeden inerken 5 basamak yuvarlanıp kıçımı kırayazdım.Bitirdiğim an, o an oldu belkide ee tabiki eve gittim yattım uyudum,şimdiyse acılar içindeyim.

Ben diyim Not2 sende de Not2 ; "Notumu alıyım yeter ya" yakıştırmasını yaptığım akabinde 5dakikada uydurduğum bir çalışmam gerçek boyutlarıyla üretilmek üzere seçildi.Zor oldu tabi 5dklık tasarımı sistememe oturtmak... haftalarıma sebep oldu.Yinede güzel oldu,çok arkadaş edindik,çalıştık,başardık,sergiliycez falan

2010-11-26T12:25:00.000+02:00

Bugün "yarışmak" eylemini unutmuş olduğumu farkettim.Uzun zamandır birileriyle ya da bir şeylerle yarışmıyordum ki,unutmuşum onu kullanmamaktan.

Yarışa katılmak bir yanlış mıdır? bilmiyorum ama katılmamış olmak beni üzmüş olacak ki; şu an tam da bundan bahsediyorum.

Daha iyi bir yarın,daha güzel bir elbise,daha taş bir vücut falan filan.. örnek çoktur yani daha dahalara.

Ben de daha fazla yarışsız bir çevre peşindeyim.Arkadaşlarımı,ülkemi değiştirmek istiyorum.Yok onları değiştirmek değil,onlar değişemezler! Ben gidicem onlardan..öyle değiştirmek dediğim.

Rica etsem beni "yarışmayanlar klubüyle" buluşturabilir misiniz???

2010-10-05T00:35:00.000+03:00

Design media dersinde biraz kafa patlatalım,çokca saçmalıyalım,anlamsız cümleleri ard arda sıralayıp aralarına "yani,hani,şöyleki"gibilerinden bağlantılar yapalım istiyorlar.Çoğunluk olaya böyle yaklaştığından ben de böyle yaklaşmış sayıldım galiba.

Öylesi bir ders de "nokta-çizgi-düzlem" olgularını bir arada barındıran bir öykü yazmamız istendi.Ben de biraz masalsı bir öykü uydurdum.Bugün ödevimi teslim ettiğime göre şimdi sizlerle paylaşabilirim.

BİLİNMEZ DÜNYA DA BİLİNEMEYEN KAVRAMLAR

Mintflöwer,çöllerin ve okyanusların birleştiği,bu kimsesiz yerde yaşarmış.2 alternatifi varmış o gün; ya okyanusa karışacakmış ya da çöl kumlarına.O gün her ikisinide seçmeyip,kumsalda ıslak kum taneleriyle oynamayı istemiş.Anlamsız yaşamını paylaştığı anlamsız parmaklarıyla eşelemiş kum tanelerini.Çok yalnızmış,yalnızca kendisinin bildiği bu dili,yalnızca kendisiyle iletişim kurmak için kullanırmış.Bir anda ona “heyy beni duyuyor musun?”diyen bir ses seslenmiş.İçine bakmış,içi onu çağırmıyormuş.Şaşkınlık ve umutla etrafına bakınmış,kendisine benzeyen birilerini aramış.O da ne!Bir kum tanesiymiş onu çağıran.Hiç şaşırmamış bu olaya,konuşmaya başlamış kum tanesiyle.

-sen de kimsin?

“Ben Sandy”demiş kum tanesi.

-sen ben duyabiliyor musun?

“Evet,üstelik konuşabiliyorum da.Şaşırmış olmaman gerekiyor,düşününce özünde aynı şeylerden oluşuyoruz.”

-Ben kimseyle aynı değilim.Ben tekim ve yapayalnızım.demiş Mintflöwer.

-Bırak bu yalnızlıkları! Bizi oluşturan zerrecikler var.Noktalar var.

-Nokta mı?

“Noktalar boyutsuzdur ancak varlıklarıyla doyumsuzdur.”

-Nasıl yani?

“3 boyutta sonsuzluk anlamı kaplayan ama ‘son’ anlamını taşıyan bir şey.”

-Nasıl bir şey peki?

- (.)işte.

-Burada çok zor bir hayatım var neden daha da zorlaştırıyorsun?

-Burada yalnızsın,biliyorum.Seni hep gözlemliyordum ancak her seferinde beni diğer kum tanelerinin altına ittin.Neyse ki; seninle konuşma fırsatım oldu. Aslında nokta her şeydir ama aynı zamnda hiçbir şeydir.Senden çok uzakta ‘dünya’ denilen bir yer var.Onlar noktayı yüzyıllardır çözemedi.3şey var anlamlandıramadıkları; nokta,çizgi,düzlem.

-Çizgi ve düzlem nedir?

-Çok zor be Mintflöwer…Çizgi: 2 nokta arasındaki noktalar kümesi ama bu noktalar belirli bir düzenle bir araya gelirler ise doğruyu oluşturur.Daha laubali bir birliktelik olur ise eğri oluşur.

-Bana kötülük yapıyorsun Sandy.

-Hayat çok karışıktır Mintflöwer.Öyle karışıktır ki sadece ‘karışıktır işte’ der sıyrılırsın.

-Düzlem?...düzlem hayatlarımız öyleyse.

-Anlamaya başlıyorsun sevgili Mintflöwer.Hepimizin huyları,hisleri,düşünceleri birer çizgi ise hayatlarımız düzlemleri oluşturur.Bu düzlemler bazen kesişir ve ortak düzlemleri oluşturur. “Sevgi düzlemi” gibi.

-Sevgi nedir Sandy?

-Ahh Mintflöwer bu en zor soruydu.Eğer Euclides sevgiyle uğraşmaya kalkışsaydı 3 tanımsıza 4.yü eklerdi.Sen bir düzlemsin,ben bir düzlemim,biz bir düzlemiz.Üzerimizden,içimizden düzlemler geçiyor belkide.Ben kurumak üzereyim sevgili Mintflöwer.Kuruyunca konuşamam.Bilmediğin o tanrı ellerini hiç bırakmasın. Der ve susar Sandy.

Mintflöwer, Sandy’yi okyanus suyuyla ıslatması gerektiğini bir türlü akıl edemez ve o artık Sandy değildir,diğerleri gibi bir kum tanesidir. Bu da bu hikayenin son noktası olsun.

FDGS 2010

2010-08-28T14:25:00.007+03:00

Söylenilenlere göre; bu soruyu Eınstain yaşasa bile çözemez E = mc² yi yeniden hipoteze dönüştürürmüş.
"Kim demiş bunu ya?" Sorma azizim =) işte soru

^{Ali'nin duvarında 4 tip videosu vardır.Bunlardan 2 tanesi "evet" içerikli diğer 2 tanesi ise "hayır" içeriklidir.Hayır içeriklilerin 1 tanesi "anti-AKP" evet içeriklilerin 1 tanesi "pro-AKP"dir. Geri kalan 2 video anti ve proların yanında sunulduğundan,sunulmuştur işte.}
^{Hasbelkader sunulan bu 2 videodan 1 tanesi Ali'nin duvarında Mehmet,Ahmet ve Tahsin tarafından beğenilmiştir.Diğer bilinmeyen videoyu ise Ahmet, Tuncay aracılığıyla paylaşmıştır.Tuncay'ın daha önce paylaşmış olduğu bu videoyu Ali 2 gün önce beğendiğine göre kim facebookdan ülke kurtarmaya çalışmıştır???}
^{(Herkes referandum etkinliğine katılmıştır sayılacak)(sanal dünya çekim ivmesi G:10)}

sanat ve boş adam ilişkisi

2010-08-07T00:03:00.005+03:00

Önümüzdeki aylar film festivalleri için en bereketli günleri içeriyor.Sorun bana "kaç festivale gidiyorsun evladım?"
- Hiç hocam.Ben sadece takipçiyim.Uzaktan festival programını takip eder,isim araştırması yapar,olayın magazinsel boyutuyla alakadar olurum.
-Otur yavrum,sıfır!

Bir kaç gecedir bu durum içime batıyor olacak ki; gözüme uyku gelmez oldu.Geçenler de yine uykumun yolunu kaybettiği bir gecede,yatağımda ara sıra sağa sola dönmek ve hep ayak uzattığım yere,baş uzatmak suretiyle düşüncelerim film şeridi tadında aktığı bir ahval ve şerait içinde idim.

Aniden olması çok doğal olan, takur tukur sesler gelmeye başladı mutfaktan. O kafadan nice korku filmi sahnelerinin geçtiği panik anlarını hepimiz bir kez olsun yaşamışızdır.
"Abla ablaa kalk,mutfaktan sesler geliyor." demek için doğruldum ki ablam "sende duydun mu?" deyiverdi.Gecenin karanlığı ve sessizliği sanki yanına dıı dıı dıı dımm tarzında bir gerilim müziği almış bizi germişti.
Zaten karanlıkta daha fazla ışık almak için büyümüş olan gözbebeklerimiz,kocaman oldu böylece.Ablamınkiler her zamanki boyutunda gibiydi amma kendiminkini bilmem :=]

Velhasıl olayı uzatmayayım anladık ki; kafasına kadın çorabı geçirmiş,dolaptaki tiramisuya(ben yaptım öhöm öhöm) dayanamamış hırsızımız değil, basbaya ağabeyimizmiş. E tahmin etmesi zor değil.
Odaya geri dönerken ablama dayanamadım dedim ki ;
- Uyanmışken sana bir şey anlatmalıyım.5dk dinle beni,yoksa sabaha unuturum,yazmaya kalksam düşüncelerimi toparlayamam,süper bir senaryo kurguladım az önce bii dinle.
- Neeeee manyak mısın kızım sen? Git uyu benim yarın işe gitmem lazım erken kalkcam.Sanat,edebiyat bunlar boş adam işi.Uğraşıcak vaktim yok benim.

Sabah uyanınca kurgumu hatırlıyordum,o kadar da unutkan değilm a dostlar amma geceden kalma heyecanım yoktu içimde.Gerçekten de sanat,edebiyat,sinema olayları işi olmayan adamların işi midir?Bu takıldı kafama haklı olabilirdi ablam.

Cem Yılmaz showunda onca espri arasına güzel de bir tespit yerleştirmişti o geldi şimdi aklıma.
"Atalarımız sanatsal eserler verememişler son zamanlarda.Adamların derdi toprak olmuş hep. Savaştan savaşa gitmişler,karın doyurmanın peşine düşmek zorunda kalmışlar.Hal böyle olunca oturupta dinlenme fırsatı bulamazlarken nasıl felsefeye kafa yorabilsin, nasıl düşünürler ,ressamlar,yazarlar yetişsin?"

Haklısın Cem yılmaz,katıldım üzülerek.Günümüze de bu olayı imkan meselesi olarak uyarlayabiliriz.
Misal veriyorum, net üzerinden takipçisi olduğum bir kaç yaşıtım var.Kendileri yıllardır kolejlerde okurlar,bilmem kaçıncı dillerini öğrenirler,şu akademiden şu akademiye koşarlar.Bir sürü ülkede fotograf çekme şansı yakalarlar.Süper bir portfolyo sahibi olurlar. Sakın önemli olan senin elindeki imkanlarla neler yapabildiğindir olayına girmeyin,öyle bir şey yok çünkü.

Daha yavaştan misal verecek olursam, ertesi gün bir işe gitmek zorunda olmadığım için yaz geceleri boyunca film izleyebilir iken,yorgunluktan bunu yapamayanlara dünyadan haberin yok arkideşş diyemeyiz.
Neyse niirrrden nire geldim yine.

bu yaz da böyle geçer

2010-07-15T15:32:00.012+03:00

Yaz tatilin de gündüz olsun gece olsun tv izlemeye kalkışıldığınızda dakikalarınız sadece zapping yaparak geçer,bir türlü karar kılınıp 15dk dahi tahammül edemezsiniz hiç bir yaz programına.

Niye siz'li biz 'li konuştunuz ayşe hanım. Lütfen bana 'sen' diye hitap et.
Hatta 'sen' niye diyorsun? 'ben' de.Burada kendi meseleni anlatıyorsan kendinden bahset kardeşim...

Neyse ki bu yaz atv çocuklar duymasını 1368. kez yayınlamadı.Eğer yeni bölümleri ortalarda olmasaydı kesin görürdük, hafta içi hergün saat 16:00 civarlarında. Geçen yazımı pc başında dizi izleyerek geçiriyordum.Bu yaz tv ye daha fazla yöneldim. Aslında yabancı dizilerden uzaklaştım, daha doğrusu oldu.
What not to wear programı Travel-living de yayınlanıyor. 2003-2008 arasında yayınlanmış,zamnı çoktan geçmiş bir program kuşağı... o nedenle travel-living de izliyorum zaten. Bütün programlar en az 5 senelik.
Programların yıllar önce yayınlanması çok mu önemli? What not to wear için önemli çünkü nasıl prezentabl olunur? meselesini ele alıyor. Kendine seçtiği yarışmacıyı 1 hafta balkonda,sokakta,parkta, ofiste( amerika'daki herkes ofiste çalışıyor galiba) gözlemliyor. Sonra ona yardım etmek istediklerini söylüyorlar. Ne kadar kıyafeti varsa alıp çöpe atmıyorlar,yoksullar derneğine bağışlanıyor ve bu bayana 5000 $ verip,alışverişe çıkması isteniyor. Saç modeli değişiyor, makyaj yapıyorlar,yeni bir görünüm kazandırıp en sonunda da bir partide ailesi ve arkadaşlarına görünüyor. Bütün davetliler "ohh my gottttt" diyor ve bitiyor.

Peki ben bu programı niye izledim bunca zaman? Biliyorum, kötü giyinirim, aslında orada kendime çare arıyorum da ondan mı? Gerçekten ilgisi yok. İyiki de çare aramak gibi bir niyetim yok çünkü program 2003 den diyorum,saç ve kıyafetler ne kadar 2010 u yakalayabilir ki?

Benim derdim Clinton ve Stacy yani programın sunucuları. Kendi aralarında görüntüleri izlerken öyle güzel eleştiriyorkar ki, hem güldürüp hem düşündüren cinsden =)) Hele Stacy çok korkunç bir kadın. Ağzına ne gelirse söylüyor yarışmacıya. " şimdi sen kendini bu elbisenin içinde güzel de sanırsın" gibi. Yarışmacı da "aa şey evet,bence bu güzel" diyor.

Geçenler de düşündüm de bu programı türkiye de yapsalar,tutardı. Biz meraklıyız birileri kıyafetler göstersin,modadan bahsetsin,güzel olmak, sexy olmak falan falan. Ama Türkiye versiyonun da Stacy-Seda Sayan olsun mesela. Onunda programı artık bayatladı ya yepyeni bir formatla gelsin karşımıza :) Orada yarışmacıya "gızz bu nee" dedi mi yarışmacı abla mabla demez yapışırdı saçına. Neyse demek ki yapımcıların bir bildiği var :)

planlarımın gidişatı

2010-06-10T13:15:00.007+03:00

Büyüyünce kesin yaşayacağım bir toprağım olsun istemiyorum. Yani bir mahalle olsun o mahallede bir ev olsun ve o evin içindede ömrümün sonuna kadar ben olayım ,olmasın. İnsan her dörtduvar arasından bir zaman sonra sıkılıyor heleki o insan ben olunca çok daha çabuk sıkılabiliyor. Şu aralar çok sıkılmış olduğumu anlamış oldunuz buradan.

Şu aralar okul dönüşü otobüs sohbetlerimiz "vayy bee arkadaş nasıl da geçiverdi koca sene??" şeklinde ilerliyor.Hızlı geçtiğine katılıyorum.Bomboş geçtiğine daha çok katılıyorum.

Şu aralar beynim acayip yaz planları kuruyor.Her sene bu günlerde kurduğu planlar gibi aslında çoğunlukla da geçen sene ve ondan önceki senelerin aynısı planlarım.Hep vicdanımın yüksek baskısı ve nedensiz kasıntımla yaptığım yoğun yaz programım elde var sıfırla sonuçlanıyor...sonuçlanacak.

Şu an kendime gülesim geldi. Bir de güzelce alırım elime en beyazından bir A4kağıt madde madde komik bir dille yazarım neler yapacağımı. Maddelere ayırıp olayı özetlemekten geçer olay ve her yıldızın yanına bir paragraf oluşur. Örneğin geçen yılki listemde şuna benzer bir madde vardı.
* yaa neyse geçelim bunları

Neyse ki yaptığımız şehir değişiklikleri "bu sefer yapıcam" umutlarımıza malzeme oluyor.
Biliyorum ki "bu sefer de yapamıycam."

milyon kişi ol(ma)mak

2010-05-20T21:10:00.004+03:00

Facebook fazlaca canımı sıkıyor.Neden sıksın ki ?

feysbuk da çok amele kaynıyor be bilader!! Demeyeceğim çünkü etrafımızdaki amele potansiyelini kendi arkadaşlarımız oluşturuyor bunu kabul edelim ve şikayet etmeyi bırakalım.Ayrıca biraz kurcalayınca bulabileceğimiz kimi ayarlarla gizliliği gayet güzel sağlayabiliriz,bunu da biliyoruz eeee öyleyse inatla facebook hesabına sahip olmayanların, gerekçe olarak bu sebepleri sıralamaları yersiz.

Şu grup meseleleri canımı çok sıkıyor. Oysa ki aynı ilgilerden insanları bir araya toplamak için çok ideal bir yöntem iken biz bunun ucunu kaçırdık. Vardır sizin de antipatinizin toplaştığı gruplar ama ben en çok

“allah’ı seven 999.999.999 kişi arıyoruz”

“alarm çalınca 5dk daha diyenler”

“kontor fiyatları düşsün diyenler”

“profiline kimler bakmış gör”

seni kimler takip ediyor/ arkadaşın olmadığı halde profiline bakanları gör :DDD

“Alanya cumhuriyeti”

“karşılıkkkkksıızzzz sevenleeerrrrr”

“ facebook’da rekor!! Şehitler için 3 günde 500.000 olduk. 1.000.000 a koşuyoruz.”

bir de bu var ““ diyenler”” hey allahım yaaahhh soldan soldan geldiler yine bana

en iyisi gidip “durduk yere 1 milyon kişi olayım”

Biz insanların yaradılışından gelen birlik duygusunun geldiği anlamsız noktalar işte. Şimdi facebook da bir gruba katılmakla mı biz şehitlerimize sahip çıkmış oluyoruz. 3 günde 500.000 olduk peki 1.000.000 olabilseydik artık hiç şehit vermeyecek miydik? 3 günde 500.000 rekorunu kırdık…. Dünyanın en kandırıkçı birlikteliği bu!

Profiline kimler bakmış bu da ayrı bir dert oldu artık hayatımızda, arkadaşım olmadığı halde profilime bakan densizler apayrı bir sorun!!

Rahatladım doğrusu….birazdan bir grup açayım bari

“bloga yazı yazınca rahatlıyorum diyenler”

bu işe gönül verdim

2010-05-09T23:36:00.007+03:00

Birkaç gündür gecikmiş bir etkinliğin içinde yer alıyordum.Bende bir zamanlar İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Gönüllü’sü olmuştum. Bu gönüllülüğü çoğu gibi başlangıç otomasyonuna katılmış olmak,faceden grup sayfasına hayran olmak,gelen maillerin konusuna şöyle bir bakmakla gerçekleştirebildiğimi tabi ki düşünmemiştim! Sadece bir heyecana ortak olabilmeyi istemiştim.Bir şekilde bir gece ansızın geliveren bir maille bir anda yazdığım cevap maili ve devamında gerçekleşen görüşmeler falan filan son 3 gündür sabahtan akşama Halep Pasajı’ndaydım.

Elbette gün gün edindiğim bir çok izlenim ve arkadaşlıklar oldu.Herhalde ‘kendimi baya bir zorlasam ancak tanışabileceğim yapıda insanlarla’ bolca vakit geçirdim.

Kısaca hayatımın son 3 gününü adadığım bu aktif gönüllü eğitiminde gördüm ki;

Gönüllülük programında yer alan eğitmenlerin kafası pek bi karışık.Durmaksızın yaptığımız yuvarlak masa sohbetlerinde giriştiğimiz sorgulamalar beni bu sonuca götürdü. Bize bir şey soruyorlar ama laf olsun diye değil hakkaten adam anlam veremediği için soruyor gibi. Velhasıl bir hayli yordum kafamı bu soruları cevaplarken ve cevaplayanları dinlerken.

Pastel boyalarla yaptığımız soy kütüğümüz,kültürün çağrıştırdıkları,ve sokakta boynumuza astığımız yaka kartları…

“size birkaç soru yöneltebilir miyim?” ve devamında gelen sorulara aldığınız bir birinden bazen kaba,bazen kalıplaşmış,bazen kuşguculaşmış,bazen umursamaz,çoğu az zaman da etkileyici cevaplar …ve sokak ortasında aldığım iş teklifi. =)

bunlar çok eğlenceliydi.Sonra bir de promosyon ürünleri o almak için küçük bir yarışa girdiğimiz ama sonrasında taş çatlasın 2 kez kullanabildiğimiz eşyalardan bolca sahip oldum.

Yüzen vapur gemili kalemin tasarımcısını çok kıskandım..itiraf ediyorum.

Anneler günü sebebiyle erken bitirdiğimiz etkinliği kapatamadık tabuyla tamamladık,çok eğlenceliydi…tanışıklığımızı pekiştirdik o sıralarda.Günün sonunda yorgunluğuma yenilmeyip Frederic Chopin konserinede gidebilseydim kendimi aşmış olacaktım. Herneyse varsın bu sefer de aşmamış olayım.

öyle

2010-04-30T23:40:00.005+03:00

Derdimi anlatabilmek için he zaman vaktim var,tabi anlatabildiğim zamanlar.
Her gün blogumu açıyorum,bakıyorum yeni bir şeyler yazmış mıyım? 'yine yeni bir şeyler yok' diyerek kapatıyorum.
Kendimden çok mu fazla şey bekliyorum da ondan mı kendime hayal krıklığına uğruyorum? bunu da bilemeden kendime soruyorum.

Sanırım bu kendimle yaptığım hesaplaşmalarımı ömrüm boyunca sürdüreceğim aslında ondan kurtulamayacağım.
Bazen çok mutlu oluyorum.Böyle zamanlar da çevremdekileri de mutlu etmem gerekirken onları kırıyorum.
Bazen hiç mutlu oluyorum.Böyle zamanlar da çevremdekiler beni kırıyorlar.
Bu nasıl oluyor..oluyor ben de işte.
Alınganım galiba.

Suçun tamamı benim! Adam haklı...en kötü kararı bir an önce vermeliyim ki kararsızlığımdan iyi olsun.

Geçici olaylar,kısa kahkahalar,her gün kullandığım güzergah,giderek uzayan yemek sürem,giderek kısalan hazırlanmam,yüzleşme(me)ler,kopya çekmenin vicdanımda yarattığı dengesiz his,günden güne yok olan idealler, hiç aklımdan geçirmezken bir anda benim olan idealler,ne olacağına karar vermiş ama vermemekte ısrarla direnen bir beyin.
bu beyin bu akşam çok karışık.
Ciddi bir uğraş bulmalıyım...bütün ömrüm boyunca oyalanabileyim.

taşlar bloke

2010-04-22T20:04:00.007+03:00

Kendimi kararsız,sabırsız,amaçsız,inatsız ne kadar özellik varsa onlarsız bilirdim.

Bugun her zamankinden hızlı hazırlandım ve erken çıkmak istemediğimden biraz oyalanmaya karar verdim.Ne yapsam ne yapsam…1 haftadır sadece çantamda taşıdığım ve böylece vicdanımı rahatlattığım kitabımı mı okusam? yoksa öylece yatağıma uzanıp tavana boş boş bakarak müzik mi dinlesem? yoksa Mahjong Titans mı oynasam?

Mahjong Titans bilgisayarımın sesini son ses açıp oynamaya bayıldığım adeta kreş talebelerimizin zeka eğitimi için oynadıkları oyunların, büyüklere göre süsletilmiş ve arada alev efektleriyle renklendirilmiş bir versiyonudur. Bazen aynı renkteki üçgenleri bir araya getiriyormuş gibi hissettiriyor bana.Olay çok basit ve 2dakikalık bir şey.

Yok arkadaş daha önce tak tak erittiğim taşları şimdi oynatamıyorum.Dur bakalım aynı düzeneği bir daha açayım bu sefer farklı noktadan başlayacağım çalışmaya…yok yine tıkandı, yine,yine,yine…okula geç kalacağım….dur son bir defa bu sefer soldan başlayalım,yine tıkandı….inat ettim bu oyun bugün bitecek!!!

Sonra fark ettim ki aslında o kadarda sabırsız ve amaçsız değilmişim ayrıca oldukça inatcıymışım.Bu anı yazmalıyım dedim ve oyunu kaydedip hemen world’e dert anlatmaya başladım.Bu arada saat ilerliyor ve ben giderek okula geç kalıyorum. Hep Bruce'un dersinde oluyor bunlar =)

Bu arada face’de durumlar değişmiş.Artık hayran olmuyor sadece beğeniyormuşuz.Geçen bir şeylere hayran olduğumu feysimde belitle ihtiyacı duydum.Sayfayı bir açtım “beğen” diyor.Alahallah “hayır kardeşim ben beğenmiycem hayran olucam” hatta bir süre eski "hayran" butonunu aradım...itiraf ediyorum.

Aslında face doğru bir adım atmış çünkü bir şeylere hayran olmak bu kadar kolay değil.Hayran olabilmek çok farklı bir nokta, daha daha üstü bir nokta.Sadece beğenebilirsin ve artık öyle olacak gibi...iyi olmuş bence.

farkettim ki... iki nokta üst üste

2010-04-14T22:30:00.004+03:00

Çok şükür ki; otobüse bindiğimde aracın yanına gelip,o valiz karmaşasına aldırmadan ortada dikilip, yavrusunun oturduğu koltuğun önünde yerini alan ve kilitlenmiş şekilde onu bir süre izleyen,arada onunla iletişime geçmeye çalışan ve dudaklarının üstün çabalarıyla giriştiği kimi şekillerle yavrusuna söylediği şeyi anlatabilme uğraşına girişen ve bunu yaparken bir o kadarda bağırarak konuşan bir ailem yok....ve ben de onlara yukardan bakarken aynı yöntemle karşılık vermek zorunda kalmamış oluyorum.
İyiki park alanına bile girmeden yol üstünde arabayı sağa çekip,oturduğu yerden bağajı açıp sonra oturduğu yerden ayna yansımasıyla bana el sallayan bir babam var.

ve otobus yolculukları 2 saat bile sürse yine de o akıp duran ağaçların, insanların, araçların ve işte o sabit görüntünün hareketine her şarkı gidermiş.ve bacak bacak üstüne attığımda, 3 dakika 39 saniyede bacaklarım uyuşmaya başlıyor.( bu süre tam bacağımı öbür bacağımın üstüne attığım zaman başlayan ve uyuşmayı hissettiğim zaman biten şarkının süresi )

ve arkamdan gelen arkidişinnn "uçağın arkası iyidir..çakılırsak bir nebze kurtulma şansımız var" esprisine gülümsemek zorunda kalan bir hostes olmadığım için şanslıyım.

ve hayal kırıklığı çok kötü bir şeymiş.... kavradım!

hızlanan bir dünya ve geri kalan bir ben

2010-04-06T00:36:00.004+03:00

Bugün biraz yürüyüş yaptım.Herhangi bir gençlik filmi sahnesinden eser yoktu ne kulağımda kulaklık ne de onun getirdiği güzel şeyler,kopmaya müsayit bir yürüyüş değildi hani.Durmadan sağa bak,sola bak sonra tekrar sağa bak( mutlaka tekrar sağa bakarım) ,yoğunlaşamadım anlayacağınız.Ancak havanın temizliği,güneşin ışıltısı ve dünyaya bakıltığım açı beni memnuniyetsizliğime, her zamanki yersiz hüznüme sürükledi.Bugün kafana ne taktın bakalım???

Mahale ve yok olan mahalle yaşamı
Çocukluk ve yok olan çocukluk yaşamı
Yeni neslin çocukluğu ve varolmayacak bir yeni neslin çocukluk yaşamı

Nasıl olabildiyse şansım yaver gitmiş,son dakika da yakalamışım 90ları. Daha eskilerini yakalayabilmeyi sadece mahalle yaşamı için isterdim doğrusu.Esnafcılık ve şimdilerde marketler de asla bulamayacağımız o farklı müşteri memnuniyeti çok özel şeylermiş. Ben pek bilmem "ahh o eski zamanlar,azizim" diyerek hayıflanmam da.....komik olur,sahte olur. Ancak öyle bir şeyki 90'da doğmak;bir bitişi ve başlangıcı hem yaşayıp hem de gözlemleyebilmek,bunu da çok iyi biliyorum.

Üzerine basmaktan yayılan o bitmeyen inşaat önündeki kum birikintisinin yüksekce bir noktasına küçük bir delik açıp,bilye ile " kuyu" oynandığı aynı hafta, Yıldırım Market'den alınan cipslerden çıkan tasoların "ütüldüğü" aynı zamanı paylaştığı günleri yaşamış bir olay benimkisi. Bilye oynamazdım tabiki daha cinsiyeti belli oyunları(evcilik=) ) oynardım. Tasoyu da hiç biriktirmedim.Hala bana bir çocukluk anısıymış gibi gelmez ve biriktirmemenin eksikliğini yaşatmaz.
Bir dönemin içine yerleştirmeye layık görmediğim tasolar, çoğu kimseler için tek çocukluk hatırası.Daha kötüsü yeni neslin benim beğenipte bir kenara koymadığım tasoların bile olmadığı kadar yoksul olması.Şimdiler de ne oynuyorlar bilemiyorum.Şu da ayrı bir konu değinmeden geçemeyeceğim; bahsettiğim yoksul çocukluk batının miskete değilde bilgisayar tuşlarına dokunarak büyüyen parmaklarına sahip çocukları....yoksullar. Doğu ve köyleri ise;onlar hala çok zengin,içlerinde....tam bir çocuk gibi.
Hep isteyerek,bazen sahip olarak,ol(a)mayarak ve hep düşleyerek.
Çok dağılmadan yersiz üzüntümün diğer noktasına gelmeliyim galiba.
Gidiyoruz bilmem kaç terimsel uzunlukta bir markete her türlü ihtiyacımızı ve daha fazlasını alıyoruz.Samimiyetten çok uzak uydurma bir dilek olan"iyi günler"dileğini dilemekten aciz kasiyer,şarküteri görevlileri ve müşterileriz. Tamam her şeye daha hızlı sahip olabiliyor ve daha az yorularak? bir çok çeşidi bir arada bularak,zaman kazanıyoruz?

Bunu da kavrayabilmiş değilim, bu aceleciliğin sonu ne olacak? Dünya dönme hızını artırdı ve ben farketmedim galiba.Bu kafayla gittiğim sürece bir hayli geride kalmış olacağım...korkuyorum.

2010-03-16T11:37:00.005+02:00

Biz insanlar devamlı mutsuz olma çabasındayız.

Birinin hayatı hep diğerlerinin hayatlarına imrenmekle geçip gidiyor.O biri bazen,aslında imrenilen hayatlardan birine sahip olduğunun farkına bile varamıyor,o derece beğenmemeye,illaki mutsuzluğa,nasip işteciliğe takmış durumda.

İnsanlara genel bir sesleniş yaparak onları kızım yerine koyup, "ayşeciğim sen anla" dersi veriyorum.Çünkü insan kendi korkularını ve ön yargılarını başkalarına yansıtır ve onlarda gördüğünü sanır.

Diğer insanları anlayamıyorm da benim mutsuz olmak için ciddi nedenlerim var!
Bir kere geçen gün okuldaki ani bayılmamın dışında hiçbir sağlık problemim yok.Bunu büyük bir eksiklik olarak görüyorum.
Annem,babam,kardeşlerim yanımda ve ne yazık ki mutluyuz.
Herkesi yaşadığı küçük maddi sorunlarımız dışında bir sıkıntımız yok.Neyse ki krizin teğet geçtiği bir ülkedeyiz ve bu durum beni biraz olsun rahatlatıyor.
Bir kaç bin üniversite öğrencisinin sahip olabileceği rahat şartlarda okuyorum.
Okula eğlenmek için gidebileceği bir okulun öğrencisiyim.
Öğrendiği en iyi ingilizce kalıbının "don't worry" olduğuna eminim.
Her biten cümlenin sonuna "amannnn, ölüme yok çare" getirerek, mutlu anıma gölge düşürmemem ayrı bir problem.

Ancak skıntılara göğüs germeliyim.Bu dünya gelip geçici.Kimilerinin kaderi böyle oluyor işte! neyse bunlarda geçicek; ölüme yok çare!
.
.
.
Buradan lensleri olmadığı için üzülen arkadaşlarıma selam yollarım.

2010-01-09T17:21:00.006+02:00

Hani romantik komedi filmlerinde öyle olur ya;Kız süslenir püslenir,haftalarca kendini,sözlerini ,ruhunu o randevu için hazırlar ancak o an gelince mutlaka bir sakarlık yapar ya da ortamda bir aksilik dolaşmaktadır ve o aksilik gider o garibim kızı bulur.

Biz buna kötü şans deriz.Kötü şanslar özellikle Ayşe nin hayatının kıyılarında yaşarlar, onun sinir hücreleriyle beslenirler velhasıl onda fazlaca kötü şans vardır.Belki sahip olduğum şanslar çok daha fazladır ama ben kötülere kafayı taktım şu aralar.
Bir insanın başına hep mi aksilik gelir, hep mi komik duruma düşer allahım.

Niye ben niye ben.. niyyeeee!!

Geçenlerde benim başıma yine bir olay geldi evet belki elbiseme şarap dökülmedi ama bardağı ağzına kadar dolduran olayları değil de kısaca bardağı taşıran o son damlayı anlatmak istiyorum.
Dün akşam dışarı çıkıp iki tur atıp yurdumuza geri döneceğiz.Almışız izinleri,yapmışız planları,hazırlandık güzelce,keyifler yerinde hep bir ağızdan 'take me away' türküsünü söyleyerek bolca serzenişde bulunuyoruz.Ben duramadım patlattım yine bombayı."Çıkmadan önce bi su içeyim" dedim.Sebilin suyu çok soğuk geldi, kafa bu ya; "birazda sıcak sudan doldurayım KD de buluşsunlar" dedim. Nasıl olduysa oldu sol elimden 4parmak yandı tutuştu.

Şans bu ya sıcak su lazım olduğunda o sebilin sıcak tarafı hiçbir işe yaramaz,elimi yakmak icap ettiğinde görevini itinayla yerine getirir.

Teşekkürler sevgili sebil, şu an sol elimde rengi sapsarı,kokusu berbat bir krem sıvalı. Adeta sol elim vücudumda yok şu an onu çok özlediğimi farkettim ah yanımda olsaydı da tuşlara, bilgisayarı 5 yaşındaki çocuğundan öğenen bi baba gibi tek tek basmak zorunda kalmasaydım. Aynı zamanda hücrelerim bağırıyor 'ölüyoruzzz' biliyorum sevgili el hücrelerim ama yapabileceğim hiçbirşey yok, acı çekmekten başka!

Neyse sebil sorarım bunun hesabını.Sebilin ne suçu var yaptığım şey tamamen benim salaklığım ve sıradan son dakika bombalarımdan biri.

Yıllardır ben zaten böyle lanet bir insanım diye diye öyle olmasam bile öyle oldum.

Çekim yasasına inanıyorum ve şimdilerde yıllar boyunca kendime çektiğim aksilikleri düşünmeyerek gelecekte beni bekleyenleri saptırmaya çalışıyorum.

Secret'dan bir alıntı yapmış gibi oldum oysaki hiç hazetmem.

Uzaklaşın benden aksilikler,gidin uzaklara ben bulamayacağınız diyarlara gidiiinnn =))
İyi olacaksınız parmaklarım.Bu günler de geçecek =)

2009-12-16T21:57:00.010+02:00

Okulumu seviyorum.Sabahları okula gitmek istemeyişim ona olan sevgisizliğim değil.Belki de onun için bu kadar erken kalkmak ona yapılmaması gereken bir fedakarlıkmış gibi geliyor.Ancak daha sonra etrafımdakilerin bana yaptıkları fedakarlıkları hatırlayınca ben bi erken kalmışım çok mu?
Her sabah gözlerim kapalı,odanın ışığı gece bıraktığım gibi hala karanlıkken bu düşüncelerim zihnimde bir tur atıp… “ yeter artık uyanda git okuluna ya da işkence edip durma kendine bir karar ver kalkacak mısın?,uyuyacak mısın?”

Eğer benim de 7 hafta için 6 saatlik devamsızlık hakkım olmasaydı kesinlikle uyumayı tercih ederdim.

Benim için en zor aşama;başlamaktır.Sonunda okula gitme işine başlayabiliyorum.Lavaboya gidiyorum,kıyafetlerimi seçiyorum,saçıma toka takmıyorum,bugün yine baya bi süslenmiyorum,kahvaltımı yapıyorum ve dişlerimi fırçalamadan yokuşu çıkıyorum.Derken artık daha büyük bir aşama var karşımda.41AT geliyor.Biraz miyop olan gözlerim 41S’yle karıştırmıyor artık çünkü 41S her zaman boş 41At her zaman dolu…ve ben 41AT basamağındaki yerimi alıyorum.Seyrantepe yolunda ancak ortalara doğru ilerleyebiliyor ve otobüsün nabzını tutuyorum bir bakıma.

Her sabah aynı sözcükler farklı ağızlardan çıkıyor, farklı yüzlerin tepesinde dikiliyorum ve onlara otobüste yolculuk yapan yolcu bakışını fırlatıyorum.Hepsinin gözleri,göz renkleri,göz ışıltıları,göz ----- farklı ama ifadeler de hep aynı bezginlik.
Bende de aynı bezgin ifade olacak ki durumun her gün aynı şekilde işlediğini 2.5ay sonra fark ettim.

Geçen gün şoförümüz çok formundaydı.Durmadan otobüstekileri bilgilendirme ihtiyacı içine giriyordu.Mesela; Varılan durak söylenir de durağa yaklaşırken de söylenmez ki.
- Gayrettepe-zincirlikuyu!!! Diğer durak Levent’tir.Lütfen diğer durakta inecek yolcularımız hazır bulunsunlar,efendim.

Sonra durmadan ayaktakilerin yerlerini değiştirme ihtiyacı içinde “bayannn şurası boş şuraya gidiniz,efendim.”
Evet durmadan “efendim” kullanıp durdu.Ancak en son noktası şuydu;
- lütfen ilerleyelim,efendim.Otobüsün önünü boşaltalım.İlerleyelim efendim görende otobüsü dopdolu sanacak,efendim.

Bu cümleyi eğer siz duysaydınız,adamcağızın nasıl karşısında birisi varmış gibi laf anlattığını görseydiniz herhalde benim gibi kendi kendinize gülmekten başka bir şey yapamaz tüm yolcuların “ne var ki bunda, bu kadar gülüyor” bakışlarına maruz kalırdınız.

Aslında çok şey var sevgili bana gülen kalabalık!! Bir otobüs ve onun içindeki hayatını kazanmak için o gün o güzergah içindeki bir yerlerde olması gereken insanlar ve otobüsün kapasitesini maximum kullanmaya çalışan bir şoför var.

Ve fikirler var 41AT’yle ilgili her yolcunun kafasında bir proje var.Özetle şudur ki;
“Bu otobüsün içi Beykent’li öğrenciyle dolu.Yani okul saatlerinde ek seferlerle kalabalık seyreltilebilir.Ya da Beykent kendini gösterip Mecidiyeköy’den geçen okul servisleri düzenleyebilir.”
Bir teyze gözümün içine baka baka şöyle demişti;
“En iyisi bu okul çocuklarını hiç otobüse alamayacaksın,nasıl gelirse gelsin,ne yaparsa yapsın"

İYİ FİKİR!!!

Değişirken...

2009-11-15T11:57:00.006+02:00

İnsanın kesin bir duruşu olmalı.
Ben sistemin adamıyım demek adeta ikiyüzlülük.

Aslında ben sistemin adamı birisiyim.Daha önce bunu ikiyüzlülük olarak görmüyordum ancak şimdi huylarımı değiştirmek üzereyim.Her şeyin ortası felsefesinden hareketle düşüncelerimi daima esnek tutan birisiydim.Aslında bu çok zor kazanılan ve herkesin sahip olamayacağı bir erdem ancak ben bu erdemden vazgeçiyorum.

Bu sabah okuduğum dizeler beni bir anda değiştirdi. Evet farkındayım ki; bu bir anık değişikliğimi de sahip olduğum esnek düşünce anlayışıma borçlyum ancak bu kez dönüşüm yok.

Bugün Halit Ömer Camcı yı dinlemeye gittim.Onca söylediği şey arasından iki cümlesi varki,kafamın içinde dönüp durdu...döndü çünkü uzun zamandır kaçtığım bir gerçeğe yakalandım.
"Siz eğer 'ben fotografı severim,ilgim vardır, fotografla ilgili bir şeyler yapmak istiyorum' diyor ve ortada hiçbir şey yoksa...gerçekten ortada hiçbir şey yoktur."

Çok basit ve son 3 yıldır bana çok uzak bir teori.
Hep bir bahanem vardı.O sırada bir bahaneye sahip olmasam bile eskiler bana yetti.Bir sürü hayalim,belki amacım ve caydırıcı unsurlarım vardı.Kendim uydurdum,kendim yüzleştim, kendim kendimi vazgeçirdim.

Farkettim ki; asıl yaşamak; para kazanmak ve bir düzel kurabilmek için aldığımız yo yo uğraştığımız eğitimden tutunda diğer çilelere kadar hepsi otuzuna gelince ideal vatandaş olabilmek için...yaşayabilmek, tamam tamam rahat yaşayabilmek için.
Ancak insanı farklı yapan onun ilgileri,dinlediği,okuduğu şeyler.Bekli koleksiyonunu yaptığı nesneler, belki çoğu insanın yapmadığı ama onun alışkanlık haline getirdiği şeyler.

Bu olayın böyle olduğunu biliyordum ama yeni farkettim.Gerçekten de yaşamayı yaşamak yapan,insanı insan yapan duyguları,düşünceleri ve ilgileri.

İşte bu fakındalıkla ilgilerime ilgi vermeye karar verdim.Hayal ettiğim ne kadar amacım varsa gerçekleştirmek için uğraşacağım,düşünüpte bir kenara atmak yok.Annemi dinlemeyeceğim artık.
"Sen bırak bunları,dersine bak yeter...mimar ol,paranı kazan rahat rahat yaşa."
Yok anne ben her 'keşke birisi çıkıp yapsa' dediğim ne varsa onu gerçekleştirmeye karar verdim.Sistemin adamı olmaktan çıkıp ne savunduysam,ne düşündüysem peşinden gitmeye başlıyorum.

Yumuşak başlı isem,kim dedi uysal koyunum?
Kesilir, belki, fakat çekmeye gelmez boynum.

...etkisindeyim

başlarken...

2009-10-10T23:46:00.002+03:00

Tam olarak başlamamış olmama rağmen bitirmeye karar verdiğim bloğumu "küllerinden doğuruyorum."

Bloguma değer vermeye,onu her hafta belli aralıklarla sevmeye,bazen sürprizler yapıp daha çok ziyaret etmeye karar verdim.

Ruh halime uygun bir tema,yazı tarzı uzatarak anlatmak istiyorum lütfen sabırlı olunuz "5 yıl sonra yeniden albümü çıkan popçular" gibi "yepyeni bir tereyağ kabı" var karşınızda. Her ne kadar 6 ayda 20kg vermiş (şok şokk şokkk Ayşe mucize diyetini açıklıyor...az sonra...gerçekten çook kolay ol.. her sabah bir adet.. mutlaka yapmanız gereken şey...az sonra) saçlarını kestirmiş,rengini değiştirmiş,giyim tarzını da nasiplendirmiş olsada konu başlıkları ve konuyu işleyiş tarzı bir türlü değişemeyecek.

Hep şu anda yapmış olduğu gibi olayı anlatmaya çalışacak,yazı bitecek ama hala anlatamamış olacak.